Most Fabrycjusza (Ponte Fabricio)

Most Fabrycjusza, nazywany również Ponte dei Quattro Capi jest najstarszym rzymskim mostem, który cały czas istnieje w niezmienionym stanie. Powstał około 62 r. p.n.e. by umożliwić wygodną komunikację z wyspą Tyber. Quattro Capi, co oznacza dosłownie Cztery Głowy, składa się z dwóch marmurowych łuków ozdobionych dwiema czterogłowymi herbami obrazującymi Janusa. Zostały one tu przeniesione w XIV w. ze znajdującego się nieopodal kościoła św. Grzegorza.

Zgodnie ze starożytnymi kronikami most powstał rok po tym, jak Cicero został konsulem. Nowa konstrukcja zastąpiła wcześniejszą, drewnianą, która została zniszczona podczas pożaru. Ma 62 m długości i 5,5 m szerokości. Podtrzymywana jest przez dwa łuki i wieki strop, który dzieli rzekę na dwie równe części. Prace nad budową mostu nadzorował Lucjusz Fabrycjusz, którego imię widnieje w czterech miejscach konstrukcji. Legendy mówią, że gdy projekt był już gotowy Senat Rzymski nie chciał wypłacić za niego pieniędzy, dopóki nie zostało udowodnione, że jest on dostatecznie wytrzymały, aby można było się po nim swobodnie przemieszczać i przewozić tony towarów. Niestety z powodu występujących kilkukrotnie powodzi musiał być remontowany, pierwszy raz w II w. n.e. W epoce średniowiecza została mu nadana alternatywna nazwa Mostu Żydowskiego, z powodu znajdującego się nieopodal getta.


Opracowanie tekstu: Sara Galińska